Fjala e kryetarit të komunës, z. Xhabir Zharku, në Akademinë solemne, më 30.04.2010, kushtuar 100 vjetorit të Betejës së Kaçanikut dhe Kryengritjes së vitit 1910 në Kosovë
I nderuar kryetarë i Kuvendit të Republikës së Kosovës z. Jakup Krasniqi,
Të nderuar deputet, ministra, kryetarë komunash si dhe ju te pranishëm, kam nderin dhe privilegjin e veçantë që në emrin tim personal dhe qytetarëve të Kaçanikut të ju përshëndes në 100 vjetorin e Betejës së Kaçanikut, të udhëhequr nga tribuni, apo më mirë thënë sipas gjeneral Kudusi Lame, “ Mareshali i Ushtrisë Kombëtare, Idriz Seferi”, i cili tërë jetën e tij e kaloi në luftë duke bërë përpjekje për liri dhe formimin e shtetit shqiptarë.
Sot në Kaçanikun e Idriz Seferit, Sali Bajrës, Agim Bajramit, Qamil Ilazit dhe dëshmorëve të tjerë përuruam bustin e heroit kombëtarë Idriz Seferi në kujtim të luftës që është udhëhequr 100 vjet me parë për çlirimin e atdheut tonë, e që ne dhe historia jonë e njeh si Beteja e Kaçanikut. Njashtu gjatë ditës komuna e Kaçanikut dhe Instituti i Historisë së Kosovës kanë mbajtur një simpozium shkencorë kushtuar kësaj dite historike e ku ka pasur kumtesa nga historian të Kosovës dhe Shqipërisë të cilët kanë dhënë edhe më shumë dritë për këtë ngjarje por edhe për figurën e ndritur të mareshalit Idriz Seferi, prandaj ç’do fjalë e thënë pas këtij simpoziumi shkencorë mendoj se do të ishte e tepërt. Megjithatë, dua të shtoj se lufta që bëri bacë Idrizi në grykën e Kaçanikut ishte kushtrim për të gjithë prijësit shqiptarë të asaj kohe se ka ardhur dita për ti bashkuar të gjitha forcat në luftë për çlirimin dhe bërjen e shtetit. Kjo luftë dhe ky kushtrim ishte edhe një alarm për fuqitë Evropiane të asaj kohe se shqiptarët meritojnë shtetin e tyre në gjirin e shteteve evropiane, por fuqitë e asaj kohe kishin interesat e tyre dhe bënë pazarllëqe në dëm të popullit shqiptar duke vazhduar me këtë padrejtësi deri në luftën e Dytë Botërore e ku populli shqiptarë nuk pranoi pushtimin duke u organizuar në forma të ndryshme për të fituar lirinë për të cilën ishte derdhur shumë gjak.
Gjatë luftës së Dytë Botërore populli shqiptarë i organizuar në forma dhe organizata të ndryshme politiko ushtarake sikur fitoi një shpresë të re nën parullën e internacionales dhe aleatëve antifashist të cilët thoshin se të gjithë popujt që luftojnë kundër nazifashizmit do të fitojnë lirinë e tyre, por edhe kjo kohë ishte e kobshme për shqiptarët të cilët në konferencën e Jaltës ngelën nën zonën e sovjetikëve të cilët ishin aleat të fuqishëm të serbëve, kështu që edhe kësaj radhe shqiptarët iu nënshtruan terrorit sistematik të njohur që ushtrohej nga sllavët e jugut e në veçanti nga serbet të cilët kishin pretendime territoriale dhe për këtë zhvillonin politik të dëbimit e shfarosjes masive.
Luftëtarët, Patriotet dhe Atdhetarët vriteshin dhe burgoseshin,por megjithatë ripushtimi i Kosovës nga Serbo Sllavët nuk i gjunjëzoi, por ata organizoheshin në forma të ndryshme për ti bërë rezistencë okupatorit dhe për të organizuar popullin kundër tyre. Prandaj në asnjë mënyrë nuk guxojmë që në emër të politikës dhe diplomacisë ti krahasojmë apo barazojmë ata që kanë qenë bashkë punëtorë të okupatorit me ata që iu kanë kundërvë okupimit, si p.sh: Nuk mund të barazojmë Shaban Polluzhën e Ukë Sadikun me Ali Shukriun e Sinan Hasanin, ose nuk mund të themi se janë të njëjtë ata që u dënuan duke mbrojtur interesat shqiptare me ata që dënuan këta të parët për llogari të pushtuesit. Rinia, intelektualët, luftëtarët e lirisë si dhe populli shqiptarë nuk kërkojnë hakmarrje dhe dënime ndaj këtyre bashkëpunëtorëve por kërkojmë që historianet tanë të nderuar të jenë më të guximshëm në zbardhjen e fakteve historike dhe publikimin e tyre, ngase ky do të ishte dënimi më i madh ndaj atyre që kanë qenë në shërbim të armikut.
Të nderuar qytetarë populli ynë i frymëzuar nga luftëtarët dhe prijësit tanë siç janë: Hasan Prishtina, Bajram Curri, Isa Boletini,Ded Gjon Luli, Qerqiz Topulli, Elez Isufi, Ismail Qemajli, Idriz Seferi e shumë të tjerë mbajtën gjallë frymën e kombit deri tek shpirti i rezistencës kombëtare të ditëve tona Bacë Adem Demaqi. Me këtë frymëzim për liri dhe shtet arritëm deri tek lufta çlirimtare e Kosovës me në krye me komandantin legjendarë Adem Jashari, ku me shembullin dhe qëndresën e tij heroike të familjes Jasharaj u mobilizua i gjithë populli për liri a vdekje.
Bacë Idrizi, Kaçaniku dhe Kosova sot janë të lirë, ushtria e shkuat me nuk është këtu, flamuri shqiptarë valon në festën e pavarësisë dhe ç’do festë në grykën e Kaçanikut legjendarë. Kosovën ende se kemi bërë Shqipëri se shumë mirë ke thënë se vështir ishte bre, por besoj se jemi në rrugë të mbarë. Ne po ndërtojmë edhe rrugë më të shpejta dhe më të shkurta për të ofruar Prishtinë me Tiranën. Në Shqipëri shkojmë pa pengesa. Shqipërinë që e deshët ju dhe të gjithë dëshmorët e kombit do ta bëjmë, ndoshta jo aq shpejt sa duam por do ta bëjmë. Një rilindës ka thënë: Shqipëri të dua edhe kështu si je por do të dua më mirë kur do jesh e lirë, ndërsa unë do thosha Kosova të dua edhe kështu si je, por do të dua më shumë kur të bëjmë Shqipni.
Lavdi Dëshmorëve të kombit të të gjitha kohërave. Rroftë Shqipëria dhe populli Shqiptarë.
